Sense of Common

Sportsfest Dramedy Part 2: Lagapak!

2004-11-07T18:06:00.000+08:00

Ito na ang second part ng trilogy

The BIG day arrived. Araw ng sportsfest. Sa totoo lang, hindi ako looking forward sa activity. Masaya lang ako kasi alam kong dadating si rex. At gusto ko syang Makita. Eto isa pang confession: hindi ako nakatulog nung gabi ng nov 3 kakaisip sa kanya. Infatuated na ko nun! Sobra!

Nauna akong dumating sa kanya. Konting hintay tas yun. Dun na sya!

Habang naghihintay pala ako, tiningnan ko muna ang mga bicutan pips. Sad to say, alang gwapo! Liban na lang dun kay Stefan. Isa syang tisoy na matangkad. Kasi nga tisoy kaya gwapo. Pero di ako tinablan. Kay rex lang ang atensyon ko nung mga panahong iyon.

Dumating na nga si Rex! Nginitian ako! Parang heaven ang feeling! Tapos basketball game na. binigay na yung mga jerseys nila at yung mga t-shirts namin. Nirereklamo ni rex yung jersey napunta sa kanya kasi parang duster. Ang laki-laki! Buti na lang, meron pang extra. Nagpalit na sya tapos, pinatago nya sa classmate na katabi ko yung car keys nya! Grrrr! Oo, sa katabi ko mismo! Andun naman ako! Sa isip ko lang.

Yun. Nagpalit-palit sya ng jersey kasi hinahanap nya yung tamang tama sa kanya. At. AT pa-ulit-ulit syang bumabalik sa place namin para kunin ang car keys mula sa kaklase ko! Eto na: nung maglalaro na talaga, lumapit syang muli sa pwesto namin. INIABOT nya sa akin ang car keys nya! SA AKIN!!! OO! ALANG BIRO! AT HINDI KO RIN INAGAW YUN MULA SA CLASSMATE KO. SYA ANG NAG-ABOT! Sabi nya, patago muna… pati nitong isang jersey! With matching smiles pa! *haaay…talk about heaven on earth!*

Tinago ko na ang car keys sa bag ko. Nanood na ko ng game tapos, nag-cheer para sa kanya. (pati syempre dun sa mga team mates nya na classmate ko!) nung time-out, kinuha nya na ulit yung mga pinatago nya. At ayun. Tuloy ang laro. Pero hindi na sya nagbalik para muling ipatago ang mga susi.

Nagpatuloy ang game. Nakipag-sparring muna ko kapwa representative ko na babae sa badminton dahil mamayang hapon na ang laban naming. Hindi pa tapos ang basketball. Pag-upo ko muli dun sa bench, lumapit sa akin si myla upang ihatid ang isang di-kaaya-ayang balita: “ayun ata yung girlfriend ni rex,” sabi nya. “Yung naka-cap.”

Ouch.

And time stopped.

(To be concluded. Dahil sa kanina pa ako nag-co-computer, kelangan ko na ulit putulin dito. Abangan ang susunod na kabanata! )

Sportsfest Dramedy Part 1: Lakas Amats!

2004-11-07T08:11:00.000+08:00

Ang Una sa Tatlong Kabanata

Matagal-tagal na rin diba?!
Oo, may bagong drama ang buhay ko kaya andito ako ngayon. Ukol ito sa maraming bagay na hindi ko na-i-tala sapagkat kapos ako sa oras.

Ang linggong ito ang aming sportsfest. Diba nga sapilitan kaya sa badminton ako sumali. October 30 yung unang praktis ko kasama ng ilan pang kaklase bilang paghahanda.

…fast forward natin…October 31, November 1, November 2, November 3. yun. Oops! Di pala! Nov 2! Tuesday…ang aming muling pagbabalik-iskwela. Wala naman talagang klase nun. Ang meron lang ay badminton eliminations kaya kelangan andun ako. Sa Olivarez ginanap ang nasabing eliminations. (kay laki na pala ng pinagbago ng aking dating paaralan! Mahigit limang taon din matapos ang huli kong pagdalaw dun!)

o, yun na nga.

Mali. November 3 nga talaga pala nangyari ang mga ito…(maiintindihan mo rin kung bakit mali-mali ako.)

Ayun. Dun sa Olivarez. Eliminations ng badminton. Hinihintay lang naming dumating si *REX (hindi tunay na pangalan! Mas-trip ko kasi yung meron akong sariling tawag…for exclusivity, ika nga!)

Si rex ay isang school mate. Kumukuha lamang sya ng short course pero hindi ko alam kung ano. Tulad ni ice, dati ko na syang nakikita. (alam mo na yung kasunod?)

Oo, unang tingin, cute talaga si rex. Chinito! Chinito?! (eto, alam mo na talaga yung kasunod…it’s rainin’ chinitos! Hallelujah!)

Cute talaga. Pero mas nakilatis ko sya pag dating nya.

Nagkaroon muna ng badminton 101 sapagkat halos lahat kami ay baguhan. Dahil sa limitado ang court, naupo muna ako at hinintay ang aking turn para maglaro. Inaliw ko na rin aking sarili. (habang hinihintay ang oras na mabalingan din ako ng atensyon ni rex)

Eto na. ako at si myla na ang maglalaro. Totoong eliminations na ito! (type din ni myla si rex. Actually, sya talaga ang nakapansin sa kanya.) naupo si rex duon sa inuupuan ng scorer. Nagbigay ng konting guidelines tapos go na!

Grabe!!! He’s turning me on!

Yun. Ako ang nanalo sa score na 7-11. ibig sabihin, ako ang representative. Pero di ibig sabihin na nanalo ako dahil andun si rex! (wala pang spark nung mga panahong yun!)

Tapos, eto na: bumaba si rex sa scorer’s seat. Pumunta sya at tumayo sa kabilang side ng net hawak ang kanyang badminton racket.

Rex: gusto mo laban tayo?
Ako: *jackpot!!!* Sige… *mejo, hiya effect*
Rex: dapat, i-take advantage natin ang height mo. *ngiti*
Ako: *hooo, sarap* (nod lang)

~~naglaro na kami~~
hindi ako maka-score. Ang galling nya. (hindi sa na-co-conscious ako. Magaling sya talaga. Isa pa hindi ko maintindihan yung scoring ng badminton nung ine-explain nya. Must’ve spaced out or something...)

tas non, lumapit sya sa akin. (dyahe kasi pagod na ako, tas pawis. Pawis din naman sya. Wish ko lang, hindi nya nahalata na nag-burn ang cheeks ko paglapit nya sa akin.)

rex: ganito yung tamang paghawak sa racket. (nagdemo ng tamang paghawak.)
ako: gumaya na lang.
rex: sige, gawin mo to pero wala munang back hand. Puro palo, palo muna.
Ako: oo (mahina. Almost a nod)

~naglaro ulit kami. Hindi pa rin ako maka-score. Malalim na ang aking hininga nun. Pero tuloy pa rin. (this may be the last, who knows?!)~

ako: (hirap sa itinuro nyang technique.) ang hirap!
rex: (nahalata nya.) sige, dun ka muna sa komportable ka. Pero wala munang backhand.
~~tuloy ang play~~

tas, lumapit muli sya.

Rex: subukan mong gamitin to…(tinutukoy ay racket nya.)
Ako: *nakipagpalit ako ng racket. Tiningnan ko ang tatak. Carlton!*

~~naglaro ulit kami~~

ako: ang gaan nga!! Ang sarap!! (si rex kalaro?!)

yun. Kelangan na naming tapusin. Pagod na pagod ako. Tumigil muna kami matapos ang ilang saglit.

Rex: laro pa tayo?
Ako: sige. (kahit pagod na pagod na!)

~~hala, sige, laro!~~

hanggang sa kelangan na naming tumigil dahil tapos na ang aming pag-renta. Lapit syang muli upang ibalik na ang aking racket.

Rex: yan yung gamit ko nung mag-second place kami sa _______ (hindi ko naintindihan. Kung bakit may kami, hindi ko rin alam. Ewan kung guni-guni o ano…)
Ako: *hangang reaksyon lang*
Rex: 80 grams lang yan!
Ako: kaya pala
Rex: magaan na rin naman pala itong raketa mo!

Tapos na ang laro. Sobrang pagod na ako. Lumayo na sya dahil kelangan na nyang magbihis. Ako, hindi pa makagalaw. Catching my breath. Ubos na rin ang baon kong tubig.

Imbis na patak-patak ang gawin upang makabayad ng 200 sa pagrenta sa court, ni-libre na lang kami ni rex. Narinig ko, may trabaho na sya. Sabi pa nila, mga 25 yrs old na sya. I think not! Pero ewan. Mature-looking eh.

Kami’y nagpasalamat at umalis na. hindi na ako nakapag-palit dahil sabi ng mga kasama ko, dun na lang daw sa chowking.

Pause muna.

Gusto kong i-describe si rex. Further elaboration:

Si rex ay cute. Hindi, gwapo. Nung una, wala lang. parang si ice na dinadaan-daanan ko lang. magkasing tangkad kami. (I presume.) contrast na lang para masaya:

Physically speaking:
Rex: gwapo. Oozing with sex appeal. macho. Lalaking lalaki ang tindig. Maputi. Chinito. Clean cut.
Ice: cute. Ma-appeal. payat (di naman tingting maganda rin yung build nya). Minsan hukot. Tan. Chinito. Long haired na straight na ala- Hua Zi Lei.

Not so physically speaking:
Rex: gentle. Mature. Hindi nag-mumura. Walang bisyo. Sobrang athletic.
Ice: makulit. Mejo bata pa. madaldal. Slight curses. Smokes. Drinks (presumed). Tsismis lang ang pagka-athletic.
Rex: drives a midnight-blue mitsubishi adventure everywhere.
Ice: commutes
Rex: with pierce on his left ear. No tattoo. (sa extremities, that is! Ewan ko lang sa ibang private parts! *Evil grin* I could only revel for the possibilities.)
Ice: none. Ganun rin ang kumento sa alang tato.
Rex: he’s around 22-25
Ice: just turned 19 last nov 1!

Yan na muna. Mahaba pa ang wento.

(To be concluded)
written last November 6, 2004.

Sigh...buhay pa

2004-10-28T16:24:00.000+08:00

haaay....
buhay pa ko. yun lang.

matagal din pala akong hindi nakapag add ng post. kasi nga wala namang masyadong drama o suspense o kahit na ano. ang alam ko lang, busy na ako ngayon.

mejo na-solve na pala ang isa sa aking problema. yung sa c prog. magpapagawa na lang ako sa isa kung kaklase na magaling. yun. mabuti na lang at napre-presyohan sya. hindi ko lang talaga kasi maintindihan yung guro ko. kaya heto, ala tuto.

local exam lang ang kinuha ko. 3 exam at isa na lang ang project. web pub. sa palagay ko kasi eh kaya ko naman gawin to.

haaay....

ngayun ay naghahanap ako ng mga web tags na pwede kong magamit sa aking gagawing web site.

wish me luck.

saka na ulit ang kwento. magulo pa ang mundo.

Nagugulo ako sa pagbabago ng ihip ng hangin

2004-10-18T08:16:00.000+08:00

pambihira talaga....
matatapos na ang course na turbo c eh, wala pa rin ako natututunan. hindi naman sa walang wala..marami lang akong hindi ma-i-apply. nakakaasar kasi ang guro namin! hindi marunong! mabuti pa yung mga classmate ko galing AMA kesa sa kanya.GRRRRR!

eto pa: kahit anong pag-iwas ko sa cramming, patuloy pa rin akong bumabalik dun. *so much for my pagbabagong-buhay* natatambakan na ko ng projects..sa javascript at turbo c!ECHAS! hindi tuloy ako makapag-review sa cs113 at cs111.

sa ibang bagay naman:

mejo gumaganda ang buhay ko ngaun. nagbabago nga pala talaga ang ihip ng hangin. mejo napapalapit na ko sa mga katauhan dito. nakakachat ko na yung iba pag-gabi, nakasama ko na yung isa na manood ng sine, meron na rin akong nakaka-kwentuhan.

tanggap na ko dito!*sorta*

okay-okay na.

umuwi na nga pala yung pinsan ko sa bicol. babalik sya after 2 weeks. maiiba rin ang ihip ng hangin sa bahay.

isa pa: hindi ko na rin masyadong naiisip si ice. siguro nga natuwa lang ako sa kanya. haay! pero syempre andun pa rin yung spark pag nakikita ko sya.

talaga na nga palang nagbabago ang ihip ng hangin!

Head CrAsh!

2004-10-09T16:14:00.000+08:00

head crash: down the floor and back...

bakit ba yung mga taong gusto mong makapansin sayo ang hindi sayo pumapansin habang ang mga taong hindi mo inaasahang papansin sayo ang sya namang pilit na pumapansin?

bakit kaya sa dinami-dami ng taong gugustuhin mo sa mundo, eh dun ko pa sa isang yun mapapalapit at tila inaakit ka at bigla mo na lang malalaman na meron na pala syang minamahal na iba?

paano ka ba nagkakagusto sa taong di mo naman talaga kakilala?

bakit ba kahit pinipilit mo na hindi mahulog ang loob mo sa isang tao para mapabuti ang iyong sitwasyon eh lalo ka lang nahihirapan?

bakit ba nagkakaganito ako ngayon?

pambihira talaga. ganito nga siguro pag-tumatanda.

Ukol sa pagsali sa palakasan

2004-10-06T08:39:00.000+08:00

ayokong magkalat. hindi ako atapang atao!!!

magkakaroon daw kami ng sportsfest. hahaha!!! sportsfest?! ang dami naman kasi namin noh! kalaban namin ang informatics bicutan. nandito sila kahapon. at may bg na player sila! isa syang tisoy na sobrang tangkad, na spokening dollar at ang macho! lol!

yun. pinaghahandaan na pala kami ng mga bicutan! 3 weeks na lang! kami wala pa. at ang masaklap, kami pa ang host! kahiya-hiya kung hindi kami makakaporma man lang sa kanila. Grrrrr!

eto: kelangan daw lahat may salihan.
mga choice: tennis, basketball, volleyball, darts, chess
sagot ko: none of the above.

ano bang gagawin ko? wala akong alam sa mga yan! takot ako sa bola, at magkakalat lang ako sa pag-che-chess! kalokohan ito.

siguro, water girl na lang ako. o kaya tagapunas ng pawis. o kaya naman at tagakuha ng bola.

gustuhin ko mang mag-participate, moral support lamang ang kaya kong ibigay.

na virus nga pla ang diskette ko dito sa school. naglalaman yaon ng mga excersises, quizzes at kung ano-ano pang related sa html.

tapos nanaman ako.(",)

iSa...ring,ring at isipan

2004-10-04T00:00:00.000+08:00

"Love would fade like summer into fall..
All that I could see, a mystery,
It made no sense at all."

--Will of The Wind

sa palagay ko ay naging makabuluhan naman ang weekend ko. marami akong mga taong nakausap at nakabalitaan. halos lahat sila ay naghahanda sa finals at looking forward sa nalalapit na sem break...
ilan sa mga nakausap ko ay sina deivid,beth,monch,sarah e,justine,japet at may iSa pa. lahat naman sila ay masasaya sa kani-kanilang mga buhay buhay. natuwa naman ako kasi kahit papano, ako ang naisip nilang tawagan.
balik tayo dun sa isa. may kuneksyon kasi yung quote sa na nilagay ko sa unahan.

PAGPAPAKILALA...

Isa syang special friend...o kung special man ang tawag dun. basta special. as in mahalaga. natatangi. yun. naisipan nya akong tawagan matapos ang mahabang panahon. naging super close kaming dalawa hanggang sa na-develop na kami...*yuk,yuk, ako lang pala ang na-develop*

ewan ko ba.

kasi masyado syang private na tao. mejo pareho kami. makulit, masaya yun lang ang katangian nya. hindi rin sya gaanong gwapo, pero taong-tao. basta, tuwa ako sa kanya. at yun nga. hindi ko malaman kung mahalaga din ako o kaya may katiting na care sya para sa isang tulad ko. usually sa phone kami nag-uusap. madalas. hanggang sa hindi na sya tumatawag sa kakaibang kadahilanan.

tumawag nga sya nung sabado. masasabi kong na-miss ko nga talaga sya. matagal kaming nag-usap, marami syang kwento sa bago nyang buhay ngayon habang ako ay mataimtim na nakikinig sa kanyang mga kwento.*sigh*

nagbanggit sya ng ilang mga bagong kaibigan...mga girls...na malamang ay gusto nya. malamang kasi hindi ako makasiguro kung gusto nga nya. kasi nga, masyado syang private na tao. predictable on the outside pero may pagka-misteryoso sa mga bagay na maseselan. yun sya.

we said our goodbyes and then we hung up. ganung kasimple.

nag-isip-isip ako pagkatapos.

naalala ko yung noon na close nga kami. pero parang may kulang. masyado ba akong nag-expect? siguro. pero kasi napaka-ordinary ng treatment nya sa akin. naa-apreciate ko na ako yung kinukwentuhan nya ng mga bagay. yung tipong kaming dalawa lang yung may alam. pero pag ibang bagay na, tila nagbabago sya. magulo diba?

kasi minsan, intimate sya. bakit nya kinukuwento sa akin ang mga ganun? ha? hindi ko naman yun hiniling sa kanya. na maging open sya. pero pag ibang tao, ibang kaibigan, ibang girls...iba sya. hanggang friends lang siguro talaga. period.

naaalala ko lang, yung mga instances na magkasama kami. nagpapakita sya ng motibo. ayoko kasi nun na nag co-conclude agad pag walang concrete manifestations. pero kung ikaw ang observer, maiintindihan mo na kahit papano, meron.

o baka, ako lang yun.

maraming beses na nga akong na hurt kasi ganun yung situation. yung close kami pero pag anjan na yung ibang tao, balewala na naman ang lahat. masakit...huhuhu....masakit eh. masakit yung binabalewala lalo na kung malalim na yung pagtingin mo sa isang tao. kung mahalaga na sya sayo.

maraming beses nang ganito. at binalikan nila akong muli. palagi ko naman syang napapatawad. it's hard to stay mad at him. tapos, ganun na naman.

at sa kanyang mga kwento nung sabado, parang old friend na lang ang feeling ko. gusto ko ngang itanong sa kanya, kahit ba minsan hindi mo ako pinahalagahan??

hindi ako iiyak.

ganun nga siguro pag nagmamahal ka in silence. kahit gaano kasakit ang mga bagay, sasaluhin at yayakapin mo lang ang lahat. magtitiis at makakaya mo. ganun nga siguro.

"Love would fade like summer into fall"
kung noon naging mahalaga ako sa kanya, nagpapasalamat ako.

sana makita ko balang araw na naging importante din ako sa buhay nya dahil sya. hanggang ngayon...

mahalaga.

Angle of Depression

2004-10-01T16:13:00.000+08:00

...ang analohiya sa kasalukuyang estado ng buhay ko.

wala talagang nangyayaring kapansin-pansin sa buhay ko nitong mga huling linggo. (sa totoo lang, nitong huling 2 buwan.) oo, ganung kalungkot. ang lahat ng drama ay nagaganap dito sa loob ng aking mumunting isipan. eto. hayaan mong ibahagi ko sayo ang ilang sa mga kaya ko pang ibahagi.

isang linggo na makalipas ang acquaintance party. nagsisisi na nga talaga ako sa pag-attend doon. hindi na dapat ako napalapit kay ice. kasi pinahihirapan nya ako...ewan ko ba. lakas amats toits! ang hirap. napagtanto ko na 3 beses ko lamang sya makikita sa loob ng isang linggo. at ang pinakapabigat doon, hindi ko pa sya nakakausap!at ano kung hindi ko sya makausap?

ang pinaka-conclusion: hindi kami kahit kailan magiging close.

ang hirap ng ganitong kalagayan. at ang masama, mahirap yung palagi na lamang sasagi sa kautakan mo na wala kang magagawa upang maibsan kahit man lamang kaunti ang iyong sitwasyon.

naiintindihan mo na ba?

sa ibang bagay naman...

hindi ako pumasok kahapon dahil wala naman kaming guro sa prog design. minabuti kong sumama sa ospital (kasama ang aking buong pamilya) dahil lahat kami ay may sakit. hindi ko pa alam kung anong nangyari sa uti ko kasi kahapon lang ako nagpa-urinalysis ulit.

nagalit sa akin ang tatay ko dahil sobra na daw akong madaldal. *oo na, i'm guilty as charged...* dalawang beses na kasi kaming nagpupuyat ng pinsan ko sa kakakwentuhan. tulog na ang buong bahay, kami, hagakhakan ng hagakhakan.

eto ang punto ko: lungkot na lungkot na kasi ako sa loob ng eskwelahan.

kasi nga dun sa school, ang mga tao ay kakaiba. lahat ng trip nila, hindi ko trip. ako lang ang bukod tanging...ganito. (ako pala ang kakaiba, noh??)

lungkot na lungkot na ako.

LUNGKOT NA LUNGKOT NA AKO!!!

akala kasi ng mga tao sa bahay, ang dami ko nang mga kaibigan dun. iilan lamang sa mga iyon ang sinasamahan ko. at higit na kaunti pa sa mga taong yaon ang nagiging kakwentuhan ko!!!

nami-miss ko na nung high school. kahit hindi ko laging kasama yung mga malalapit sa akin, nararamdaman ko kahit papaano na "this is where i belong".

eh dun??

enuf said.

pagnakuha ko ang diploma ko, gotta run na.
unless...hmmm...akin na lang muna yun.

sa pinsan ko, lahat naikwe-kwento ko. masaya syang kausap kasi magkasing edad lang kami. hindi nagre-repel ang aming mga palagay kasi congruent yung aming "maturity".

eh sa school??
it's either: the pananaw of me is not congruent to the pananaw of the nakararami or the pananaw of me is so alien to the pananaw of the nakararami.
gets mo?

haaaaaayyyyyyy......

speaking of the pinsan of me, marami nga pala akong natuklasan sa kanya. di sinasadya ito. hinahanap ko kasi yung english book na pinahiram ko sa kanya dahil kelangang kelangan ko na at wala pa sya sa bahay.
aking solusyon: nag-trespass ako sa kanyang kwarto.
natagpuan ko: ilang fhm magazines with erotic *sorta* covers. erotic nga ba ang mga fhm's? hindi pa kasi ako nakakapag-browse at hindi ko na tinangka.

lumabas na lamang ako agad ng kwarto nya. ang english book, hindi ko natagpuan.

eto pa ang alam ko: ang kanyang lihim ukol sa kanyang pamilya. *sana nga lang ay hindi sya mapadpad dito, yikes* hindi ito alam ng kahit na sino dahil ito ay lihim nya. nabasa ko sa isang sulat noong naghahanap ako ng gamit sa kwarto nya.

ang haba na ata nito.

balik tayo sa iskwelahan. cute si ice kanina. nakasuot sya ng itim na t-shirt at loose na faded blue jeans.

oo, mukang ordinary. pero...beauty is in the eye of the beholder, diba?

oo na cge. crush na nga ito. amina na kung amin.

sana ay hindi rin sya mapadpad dito. pagnangyari yun, nakooeewww! patay na. *cross my fingers*

hindi ko alam kung bakit ganun...

2004-09-30T14:50:00.000+08:00

ano ba talaga ang nangyayari sa akin??

hindi maganda ang gising ko. hawa-hawa na kami ng sakit sa bahay. ang kapatid ko ang pasimuno nito. lahat tuloy kami sa bahay ay sinisipon na!!!*sniff,sniff*

nag exam kami sa html kanina. okay naman,madali ko namang nagawa ang lahat...i-we-welcome ko na ang javascripting by monday.

sa c prog, walang nangyari. walang teacher. nagkaroon lang ng seat work. ngayun ay naa-appreciate ko na ang c prog sa kabila ng ka-eggbites-san nito. *hats off prince a!!!*

may malungkot...

c ice...

baliw na ata ako...

c ice...

namimiss ko sya....

ang ice ng party

2004-09-22T08:09:00.000+08:00

Acquaintance party namin kahapon.

hindi ko talaga gustong umatend dito dahil wala naman akong masyadong kakilala. *slaps forehead: kaya nga acquaintance party, eh!* ayoko rin pumunta kasi ang mahal. 300. 300?! sa isang ktv na tinawag na tio dante's na mainit at hindi naman bottomless ang inumin na ang presyo ay maikukumpara mo sa isang eat all you can pero hindi sya eat all you can.

ayun na nga. pumunta pa rin ako dahil sapilitan ang pagbabayad. oo ang pagbabayad. hindi ang pag-atend.

sa aking pinapasukang paaralan, kakaunti lang ang papulasyon ng kababaihan. mabibilang lang yun sa iyong mga daliri. kabilang ako sa kanila. doon sa school, tila na piit ako sa mundo na hindi ko dating ginagalawan. *yikes, bawal nga pala drama d2* ang mga tao ay higit na matanda na kesa sa akin. iba ang trip nila. mahilig manigarilyo, mahilig sa green, mahilig sa mura....yung mga ganung tipo. wala pa akong mga kaibigang ganun dati. kung meron man, hindi naman ganoong mahilig sa green, sa yosi at sa sobrang curses. na wi-wirdohan na ako sa mga tau-tao dun. kasi, parang hindi ko sila ma-reach. *baka ako ang hindi nila ma-reach, hindi kaya?*
o basta un.

balik tayo sa party.

pumunta na nga ako, kasabay ng isang kaklase. marami nang tao sa aming pagdating. nagsimula na. naglaro muna ng suck and blow. kasali ako. familiar ako dun sa laro kaya lang hindi ko alam yung technique sa pag suck and blow. NATALO ako agad. *haaay!* palibhasa mga kalaban ko mahilig sa yosi!

tas, singing contest na. sadyang out of tune ang mga kalahok maliban lang dun sa dalawang nag-tie. nanalo ang kaklase ko, yung bisaya. proud ako kasi kahit pinagtri-tripan sya sa kanyang pagkanta, nakakanta naman sya ng maayos.

kainan na.

naglaro pa ng isa. nakalimutan ko yung tawag sa laro pero eto: yung parang palulusutin mo yung ice cube sa damit ng lalaki tas ilalabas mo? yun yung laro. kasali ako ulit. at ang ka-partner ko, isang payat na lalaki na kamuka daw ni wa chi lei na naka-black na long hair. itago natin sya sa pangalang ice. si ice yung partner ko. dati ko na syang nakikita sa school pero never pa akong lumapit sa kanya. mabait daw yun ayon sa kanyang mga kaibigan. ewan ko lang.

nagsimula na ang laro. pinadaan ko ang yelo sa loob ng kanyang damit sa pamamagitan ng mga nanginginig-nginig at nanlalamig kong mga kamay. nalalaglag ang yelo kaya paulit-ulit kong ginawa ang proseso. nahihiya talaga ko kasi kaming dalwa lang ang hindi magkakilala. ewan ko kung magkasing-tangkad kami o malaki pa ko ng 1 inch sa kanya.

at eto. napansin kong may anggulo pala syang kaakit-akit. **oops, am i sensing some abnormalities here?** ano ba?! hindi naman ako na seduce. hindi sya gwapo. hindi talaga. una ko pa lang kita at nabanggit sa kin na muka daw syang lei, sabi ko hindi. pero muka syang tao. ngunit kahapon, iba. as in. dunno if it's something about his sex appeal. gosh!!! ano na ba nangyayari sa kin?

hindi ko sya classmate. isa syang soph at malapit nang gumraduate. but there must be something that drew him to me. or me to him. *sigh.* and i don't think i would want to find out.

basta, isang bagay: i think i like him.

teka. hindi ito love at first sight na head over heels. hindi ako ganun. basta *gusto* ko sya.

nga pala: si ice yung ka-tie ng classmate ko na bisaya sa singing...kinanta nya ay billy jean...nothing to be proud of pero kwela yung rendition nya....

dahil wednesday kahapon....

2004-09-16T12:36:00.000+08:00

dahil sa myerkules kahapon:

dinalaw ako ni deivid at ni beth dito sa informatics. subject namin nun ay web publishing. binigay ko kay deivid ang contest speech na ginawa ko para sa kanya. natuwa sya, okay naman daw. kalagitnaan ng class ko cla dumating. napagalitan tuloy ako kasi labas daw ako ng labas. ukol naman sa subject, masaya pala matuto ng html. mapapaganda ko na rin ang mga blogs ko! sa kabila ng lahat, wish ko pa rin na ibalik na nila deiv and beth yung libro ko na alchemist! mahal yun at hindi ko pa yun nababasa!

nainis ako kahapon sa bago naming teacher sa c programming. ^sana lang ay hindi sya mapadpad sa blog ko, noh!^ para kasing hindi nya alam yung tinuturo nya! nakakaasar! hindi tuloy ako ginaganahan sa kanya. ewan ko ba kung bat sya ganun! sana lamang ay magbago ang takbo ng mga pangyayari dahil kung hindi, ayyyyy!! ewan ko na lang!

asteeg ang amazing race kagabi! dito pa sa philippines naganap! sayang walang abiso! sinalubong ko sana cla! naiinis lang ako kasi hindi natanggal sina colin and christy!grrr! isa pa! GRRRRRRRR! RRRR!

5 maiikling kwento sa loob ng 5 araw

2004-09-14T13:10:00.000+08:00

wednesday:
natapos na ang unang term ko sa informatics. meron lang bumagabag sa kin. pinalilipat na ko ng school. sa san beda alabang. nakakabigla kasi hindi ko pa alam kung saang course dapat ako mapadpad. eto ang pagpipilian: pol sci or accounting. mejo inclined n ko sa accounting ngaun kasi may nare-receive na me encouragement mula sa mga kakilala kahit ako ang pinaka bano sa math. matagal kong pinag-isipan. mabuti na lang at hindi natuloy ang enrollment ko sa san beda. hindi pa kasi ako handa. next year na lang.

saturday
nagpunta ko sa m-tech upang magpa-check up. marami na kasi akong nararamdaman dito sa aking katawan. finding/s: meron akong UTI. sana hindi lumala. sana umepekto ang ginagawa kong water therapy.

sunday
maganda ang sermon sa church. tungkol sa mga STRONG Answers. tumatalakay sa conviction, paninindigan, faith, at marami pang iba. bottom line, Please GOD not men.

monday
enrolled n ko! sa informatics! magaling yung bago naming english teacher. i think i'm going to like her.
tumawag sa kin si deivid para magpatulong sa speech nya about the alchemist. pumayag ako dahil kelangan kong mabawi ang libro na balak nyang arborin. hindi ako papayag kahit halikan nya ang paa ko, noh! pero pumayag ako gumawa kahit matrabaho. mabuti na lang at hindi ako masyadong pagod.

tuesday
isang subject lang. marami bagong mukha. may mga mayabang. may mga b*stos. may mga parang ewan. yet i'm doin fine. that's an accomplishment.

masaya ba o ano??

2004-09-07T11:02:00.000+08:00

so, tapos na ang finals...at ang finals ay may re-test....

kung...

bagsak ka...
ang pasing ay 50.
54 ang score ko....

masama ba??
pwede na??

hellurrr?

mababa ang score ko!

so magre-retest na ako, maya-maya.
sana pumasa na ko. sana mataasan ko pa yung score ko kahapon.

sana, sana!!!

Of Olympic Miscellany, Medals and Modesty

2004-09-02T11:04:00.000+08:00

“Far and away the best prize that life offers is the chance to work hard at work worth doing.”

--Theodore Roosevelt

The Athens Debacle over now.
No more games to watch, no more medals to covet, no more crappy judges and no more drop-dead gorgeous athletes. (to be more specific, swimmers)

I, being a typical sports fan, would be lying if I say I didn’t enjoy the Olympics. I usually go for the underdog (unless the crowd favorite looks, well, gorgeous!)

Back to the olympiad.
There’s plenty of time to cherish the Athens games, considering that it was really phenomenal. Exciting and Frustrating (if not for the others, then for me and my countrymen) but either way, fulfilling.

Exciting Parts:
· Michael Phelps’ glorious feats. Glorious, yes, but he wasn’t able to break Mark Spitz’s record.
· The Race of the Century: Thorpe-Hoogenband-Phelps water duel.
· All the matches of Pinoy athletes. (please make room for my patriotism here. I hope you understand.)
· The opening ceremonies
· The closing ceremonies
· Games, games, games!

Suckers:
· I wasn’t able to watch water polo and synchronized swimming.
· I haven’t caught the Race of the Century. (I was in school, listening to some boring math lectures!)
· The Olympics lasted only 2 weeks
· The 4 more years of waiting for the next
· The annoying, subjective, and good-for-nothing judges.

On the Annoying Judges:
A medal slipped from our hands because the judges favored the richer country, which is actually the host country. (taekwondo match: Greece vs. Philippines)

A research took me to similar cases that happened in the Athens games. And this question is raised: Who is judging the judges??

I’m not only taking the side of my country here but also the other nation’s athletes who endured tough preparation and scorching pressure. (Take note of the Korean gymnast who should have won a gold but got only a Bronze if not for the judge who gave him a 9.99 instead of 10! Bronze for Gold?! Talk about major frustration! (to the judges: here’s a round house kick for you!)

But then again,
Winning Isn’t everything.
Though this may sound as the whipped dog’s philosophy, Winning (big) should never be the goal. Remember that the spirit of those colorful rings is not about winning but taking part.

The story of the Lone Oman:
Mr. Abdullah Someone I forgot his last name) was the only athlete sent by his country to take part in the Athens games. He was alone, as in alone, and read this: he doesn’t even have a coach!

According to him, he was a self-taught runner. His determination to compete surged when a soldier in a race beat him. From there he trained himself, coached himself, etc.

For him, joining the Olympics is every athlete’s dream. And that, for him is enough.

Remarks:
Winners: Very Good!
Empty-handed: Fine, also. There are no losers here. But be sure you’ll do your best the next time.

Come, Beijing Olympics!!!

rainin' hard and nothin' to do

2004-09-01T10:36:00.000+08:00

Wala pang nangyayaring maganda ngayung araw na to.

maulan. nabasa ako kahit may payong. malungkot.

kahapon, nabasa rin ako dahil wala akong payong. mabuti na lang anjan ang aking classmate na si leny. hinatid nya ako dun sa sakayan ng trike.

last night, i felt hot. then i felt cold. fever, in other words. fortunately, i was able to sleep early. so the said fever didn't push through. *hoo....thank GOD*

amazing race mamaya. i wonder who's going to be eliminated from that race. right now, im crossing my fingers so brandon and nicole would be spared by the phileminator.

so what about me??

nothing new, that is...

PS. i missed the athens debacle, now that its all over. *so sad...*

hmmph! olympic sakit ng ulo

2004-08-27T11:41:00.000+08:00

nakakainis!
grr! isa pa, GRRR!!

nadaya ang bansa ko sa olympics!

kagabi. dun sa taekwondo na laban ni chomlee go.

nasan na ba ang kalidad ng olympics? kung matatawag ngang consolation ito, hindi lang pala bansa ko ang nadaya. marami pa. pati yung uzbekistan napanood ko yung boxing kung saan hindi iniiskoran ng judge ang kawawang player ng UZB.

diskriminasyon ba yun, o ano?

anyway, i think i'm going to miss ian thorpe and michael phelps. looking at the other side of watching the athens olympics, it's not a handful of headaches and heartaches after all. there are also eyecandies somewhere along the line. take for example thorpe and phelps. they're good. and they're sexy.

first time

2004-08-24T14:30:00.000+08:00

so eto na nga ang blog ko! pano nga ba ko napadpad dito?!ayaw kasi mag log-in yung user name and password ko sa pitas.com kahit paulit-ulit na...ewan ko ba kung ano yung mali dun....

any decent introduction?!

saka na muna,kasi nagmamadali na yung classmate ko umuwi..