wala talagang nangyayaring kapansin-pansin sa buhay ko nitong mga huling linggo. (sa totoo lang, nitong huling 2 buwan.) oo, ganung kalungkot. ang lahat ng drama ay nagaganap dito sa loob ng aking mumunting isipan. eto. hayaan mong ibahagi ko sayo ang ilang sa mga kaya ko pang ibahagi.
isang linggo na makalipas ang acquaintance party. nagsisisi na nga talaga ako sa pag-attend doon. hindi na dapat ako napalapit kay ice. kasi pinahihirapan nya ako...ewan ko ba. lakas amats toits! ang hirap. napagtanto ko na 3 beses ko lamang sya makikita sa loob ng isang linggo. at ang pinakapabigat doon, hindi ko pa sya nakakausap!at ano kung hindi ko sya makausap?
ang pinaka-conclusion: hindi kami kahit kailan magiging close.
ang hirap ng ganitong kalagayan. at ang masama, mahirap yung palagi na lamang sasagi sa kautakan mo na wala kang magagawa upang maibsan kahit man lamang kaunti ang iyong sitwasyon.
naiintindihan mo na ba?
sa ibang bagay naman...
hindi ako pumasok kahapon dahil wala naman kaming guro sa prog design. minabuti kong sumama sa ospital (kasama ang aking buong pamilya) dahil lahat kami ay may sakit. hindi ko pa alam kung anong nangyari sa uti ko kasi kahapon lang ako nagpa-urinalysis ulit.
nagalit sa akin ang tatay ko dahil sobra na daw akong madaldal. *oo na, i'm guilty as charged...* dalawang beses na kasi kaming nagpupuyat ng pinsan ko sa kakakwentuhan. tulog na ang buong bahay, kami, hagakhakan ng hagakhakan.
eto ang punto ko: lungkot na lungkot na kasi ako sa loob ng eskwelahan.
kasi nga dun sa school, ang mga tao ay kakaiba. lahat ng trip nila, hindi ko trip. ako lang ang bukod tanging...ganito. (ako pala ang kakaiba, noh??)
lungkot na lungkot na ako.
LUNGKOT NA LUNGKOT NA AKO!!!
akala kasi ng mga tao sa bahay, ang dami ko nang mga kaibigan dun. iilan lamang sa mga iyon ang sinasamahan ko. at higit na kaunti pa sa mga taong yaon ang nagiging kakwentuhan ko!!!
nami-miss ko na nung high school. kahit hindi ko laging kasama yung mga malalapit sa akin, nararamdaman ko kahit papaano na "this is where i belong".
eh dun??
enuf said.
pagnakuha ko ang diploma ko, gotta run na.
unless...hmmm...akin na lang muna yun.
sa pinsan ko, lahat naikwe-kwento ko. masaya syang kausap kasi magkasing edad lang kami. hindi nagre-repel ang aming mga palagay kasi congruent yung aming "maturity".
eh sa school??
it's either: the pananaw of me is not congruent to the pananaw of the nakararami or the pananaw of me is so alien to the pananaw of the nakararami.
gets mo?
haaaaaayyyyyyy......
speaking of the pinsan of me, marami nga pala akong natuklasan sa kanya. di sinasadya ito. hinahanap ko kasi yung english book na pinahiram ko sa kanya dahil kelangang kelangan ko na at wala pa sya sa bahay.
aking solusyon: nag-trespass ako sa kanyang kwarto.
natagpuan ko: ilang fhm magazines with erotic *sorta* covers. erotic nga ba ang mga fhm's? hindi pa kasi ako nakakapag-browse at hindi ko na tinangka.
lumabas na lamang ako agad ng kwarto nya. ang english book, hindi ko natagpuan.
eto pa ang alam ko: ang kanyang lihim ukol sa kanyang pamilya. *sana nga lang ay hindi sya mapadpad dito, yikes* hindi ito alam ng kahit na sino dahil ito ay lihim nya. nabasa ko sa isang sulat noong naghahanap ako ng gamit sa kwarto nya.
ang haba na ata nito.
balik tayo sa iskwelahan. cute si ice kanina. nakasuot sya ng itim na t-shirt at loose na faded blue jeans.
oo, mukang ordinary. pero...beauty is in the eye of the beholder, diba?
oo na cge. crush na nga ito. amina na kung amin.
sana ay hindi rin sya mapadpad dito. pagnangyari yun, nakooeewww! patay na. *cross my fingers*
